Listy do utraconej – Brigid Kemmerer

Bałam się tej książki. Autentycznie się jej bałam. Miałam wrażenie, że będę ryczeć a ilość dramatów i traum znowu będzie mi ciążyć na plecach jeszcze długo po tym jak przeczytam ostatnią kartkę tej historii. Strach ma wielkie oczy i tak było i w tym wypadku, bo książka jest naprawdę godna uwagi.Declan i Juliet to dwoje 17latków, których z pozoru mało łączy i nie ma prawa łączyć. Bohater to chłopak z rodzaju tych, przed którym rodzice chowają swoje córki a bohaterka to dusza artystyczna, dobrze się uczy, nie sprawia większych problemów, a jej zmarła przed paroma miesiącami mama była znaną korespondentką wojenną, której zdjęcia z terenów objętych działaniami wojennymi obiegają cały świat.

Każde ich spotkanie w szkole kończy się wymianą złośliwości. Jednak Juliet pisze listy do swojej zmarłej mamy (wydealizowanego wzoru wszelkich cnót, do którego talentu oraz zdolności bohaterka uważa, że nigdy się nawet nie zbliży), a jeden z tych listów znajduje na grobie Declan, który w ramach prac społecznych (trochę narozrabiał) pracuje na cmentarzu. Chłopak ma w sobie dużo żalu, agresji, ale przy tym to pełen cierpienia i wrażliwości młody facet, który zbyt dużo dźwiga na swoich barkach. Bohater odpisuję Juliet i tak zaczyna się ich korespondencja.

Jeśli liczycie na romans to nie spodziewajcie się zbyt wiele. Owszem. Jest tutaj dużo napięcia, jest uczucie, porozumienie, ale głównie na płaszczyźnie psychicznej i emocjonalnej.
To jest książka o miłości, ale w równym stopniu o przyjaźni, relacjach międzyludzkich i tym, że czasem ktoś nie jest tak kryształowy i idealny jak nam się wydaje, a ktoś inny, mniej interesujący na pierwszy rzut oka okazuje się być prawdziwym diamentem.
Styl autorki trochę przypomina mi książki K. West, jest jednak w jej historii większa głębia i dużo bardziej się tę opowieść przeżywa, ale! Obywa się bez nadmiernego epatowania dramatyzmem, żałobą, stratą i traumami.

Bardzo mocno wciągnęła mnie ta książka i jeśli Was zniechęca wiek bohaterów to nie zrażajcie się, bo naprawdę zarówno Declan, jak i Juliet są dojrzałymi, fajnymi młodymi ludźmi, którzy dużo już w swoim krótkim życiu przeżyli.

Postacie drugoplanowe są tutaj bardzo charakterne, co jest też dużym plusem tej książki (pomijając, że co poniektórych miałam ochotę udusić, ale to znaczy, że wywołały we mnie sporo emocji).
Minus książki (ale to już naprawdę się czepiam) to to, że bohaterowie przerzucili się na maile, a jak dla mnie pisanie przez nich tradycyjnych listów miało swój niebywały urok, ale rozumiem, mamy w końcu XXI wiek 😉
Jeszcze tyci minusik za to, że za mało mi było bezpośrednich spotkań między bohaterami.
Czy polecam? Tak, bardzo polecam. Ta książka jest do przeczytania, do przeżycia, do zapamiętania.

Jeśli spodobał Ci się ten wpis, to sprawisz mi ogromną radość, jeśli: